Art. 150/1. Bijkomende straf
Tekst volgens Justel, bijgewerkt tot 2 april 2026, op 12 oktober 2026 vergeleken met de bron. Ingevoegd bij de wet van 16 maart 2026, volgens de noten van Justel.
Onverminderd de toepassing van de bepalingen van het Burgerlijk Wetboek kan de rechter de onwaardigheid om te erven uitspreken voor het misdrijf verkrachting en alle verzwaarde vormen van dit misdrijf, bedoeld in onderafdeling 3, behoudens de niet-consensuele seksuele handelingen met de dood tot gevolg.
Oud Strafwetboek van 1867: art. 46 (koppeling zeker). Oude tekst: hetstrafwetboek.be/mapping
Wijzigingen volgens Justel
(1) <Ingevoegd bij W 2026-03-16/08, art. 34, 005; Inwerkingtreding : 01-09-2026>
In het Strafwetboek van 1867
Oud art. 46 zeker · 80%De onwaardigheid om te erven bij bepaalde misdrijven tegen het latere slachtoffer is als algemeen principe overgenomen in art. 72, waarbij de concrete lijst van misdrijven nu bij wet elders wordt bepaald. Oud art. 46 regelde de onwaardigheid voor zowel seksuele misdrijven als levensdelicten; het seksuele luik keert terug in art. 150/1.
Wanneer het hof of de rechtbank een persoon die in aanmerking zou kunnen komen om als wettelijke erfgenaam tot de nalatenschap van het slachtoffer te worden geroepen, schuldig bevindt aan een in de artikelen 417/11, 417/16 en 417/17, 398 tot 400, 402, 403, 405, 409, §§ 1 tot 3 en 5, en 422bis bedoeld misdrijf, kan het hof of de rechtbank ook de onwaardigheid om te erven uitspreken, waardoor de dader, de mededader of de medeplichtige van de nalatenschap van het slachtoffer wordt uitgesloten.
Overgangsblad: nieuwe en oude tekst voluit, om af te drukken →
Niet-officiële tekst. Tekst volgens Justel, bijgewerkt tot 2 april 2026. De enige officiële versie is het Belgisch Staatsblad.